Vrijdag 1 april. Vandaag wordt er met onze dochter Marit (net 6) een goeie grap uitgehaald. Ze krijgt injecties met Botuline toxine. De revalidatiearts spuit het vanmiddag in de spieren van Marits arm, heup en been. Marit heeft sinds haar geboorte Cerebrale Parese, unilateraal beeld links. In de volksmond noemen we dat spastisch aan een kant, in dit geval links. De Botox zorgt ervoor dat de te hoge spierspanning afneemt. Dat geeft de mogelijkheid om de spieren die anders alleen maar verkrampt zijn, op een meer effectieve manier in te zetten. Dat gaat niet vanzelf, daarvoor moet Marit de komende maanden veel en vaak oefenen met de fysio- en de ergotherapeut.
Geen koekjes
Later meer daarover, eerst maar eens vanmiddag goed doorstaan. Ik ga de spulletjes zo bij elkaar zoeken; een leesboekje, fototoestel en de lievelingsknuffel. Dan Marit van school ophalen en meteen door naar het ziekenhuis. Boterhammen eten hoeft ze niet, want de injecties worden onder narcose gegeven. 'Wel jammer, op vrijdagmorgen mag er altijd iemand koekjes meenemen, en nu mag ik die niet eten.' Dat was tot nog toe van het hele gebeuren het belangrijkste item voor Marit. Hoewel, ze heeft al wel een paar dagen buikpijn bij het opstaan. Toch wat zenuwen?
Even slapen
'Blaas het vieze luchtje maar weg, welterusten Marit.' En vertrokken was ze. Het zag er best even akelig uit, die wegdraaiende oogjes en het trekken met de armen. Op dit moment worden de prikken gezet. Over een uurtje is het gepiept en wordt ze wakker op de uitslaapkamer. So far so good; Marit was van te voren wel zenuwachtig, maar ook superlief. Netjes de dokter en de verpleegkundigen een handje geven. Gezellig bij mama op schoot een boekje lezen, en toen het tijd werd voor de ziekenhuispyjama was het enige commentaar: 'Cool, een schort!' De dikke zetpil was niet fijn, maar hij zat er zo in. Met het bed op wielen door de gangen scheuren was leuk. Daarna mama een gek blauw pak aan en een mutsje op. In de operatiekamer stond de dokter al klaar. Ik zag de spuiten liggen, flinke jongens. Hoog tijd voor een bakkie thee, even op adem komen.Snurken en gapen
Het tweede kopje is nog niet leeg of ik mag al mee naar de uitslaapkamer. Marit is nog in diepe rust. Een minuut of wat later begint ze wat te snurken en te woelen. Nog weer een poosje later volgt er een grote gaap. En weer diepe rust, opnieuw gevolgd door een grote gaap. Het wakker worden kost grote moeite, maar als ze eenmaal goed wakker is, wil ze ook meteen naar huis. Maar zo ver is het nog niet, eerst nog terug naar de kinderafdeling om een ijsje te eten en wat soepstengels met chocopasta te smikkelen. Marit is nog wat stilletjes, maar ze is helder en niet misselijk. Tijd om naar huis te gaan.Naar de speeltuin
Bijna thuis zien we papa, zusje en broertje in de speeltuin. 'Ik wil ook naar de speeltuin!', en ze rent ernaartoe. Nu nog op haar eigen asymmetrische manier, knie wat naar buiten en alleen op de tenen. Spannend hoe dat er over een paar weken uit zal zien. We zijn voorbereid op een paar lastige weken, omdat de spieren in het begin juist slap en onwennig aanvoelen. Nu, op dag één is daar nog niets van te merken. Dus speelt Marit het verhaal gezellig na met haar zusje. Die moet eerst het meegekregen narcosekapje op en krijgt dan een hele hoop prikken. Bij het aantrekken van de pyjama tellen we de echte prikken bij Marit, heel kleine wondjes zijn het. Hier vier, daar drie. 'O, kijk eens, hier aan de achterkant ook nog een paar. En hier. En hier. ' Het is een zoekplaatje, alles bij elkaar komen we op een stuk of twintig prikken. Vandaag extra veel kusjes, en nóg een keer vertellen hoe goed ze het heeft gedaan en hoe trots ik op haar ben. En dan 'welterusten, tot morgen.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten